tekstgrootte a A A

 


Welkom op mijn site!

Hoe voel jij je met je zelf, met je vrienden, in je werk, in je huis?

Ik zie een huis als metafoor voor ons Zelf en voor ons lichaam, waar we ons prettig, veilig, warm, verbonden in kunnen voelen of koud, onveilig en 'niet thuis'. 

Ik zie vele prachtige huizen die maar half of nauwelijks bewoond worden door de eigenaar/res en ken ook zelf vele stadia van bewoning van mijn  huis.......

Ik nodig je uit verder te lezen onder : 'hoe ik werk'  

 

 

 

 

Door onze (persoonlijke) geschiedenis leren we emoties, gevoelens, gedachten te onderdrukken omdat ze door onze opvoeders (ouders, familie, leraren, enz.) als niet gewenst werden gezien. Omdat we als kind nog helemaal onze gevoelens zijn, beleven we de afkeuring van onze opvoeders als totaal. Deze totale afwijzing konden we niet verdragen, we voelden ons gedwongen de pijn te verdringen, ofwel achter slot en grendel te stoppen.

Zo zijn er vele kamers in ons huis ontstaan waar we ervaringen met de verbonden gevoelens/pijnen, hebben opgeslagen. Onze afweer-mechanismen om niet (meer) te voelen, dienen als sleutels die de kamers beveiligen.

Naar gelang onze geschiedenis, leven we in een huis vol 'verboden' kamers en is onze leefruimte benauwend geworden. We leven soms meer op zolder (hoofd) dan beneden (buik). We voelen er ons niet thuis, niet veilig, en bovenal niet vrij. Bezoek kan bedreigend zijn want nieuwsgierige mensen kunnen willen weten wat er achter deuren verstopt zit. We besluiten zoveel mogelijk 'veilig' alleen te blijven en nemen onze eenzaamheid op de koop toe. In het ongunstigst geval is er helemaal geen plaats meer in ons huis vanwege de vele gesloten kamers en leven we op het dak (uit ons lichaam) (knijp een plastic fles met water erin, in, en je ziet dat het water maar een uitweg heeft; naar boven, eruit. Zo is het ook met ons zelf; ons lichaam, ons energiesysteem.)   Op het dak staan we bloot aan weer en wind en alle mensen die langs komen. We kunnen niet anders dan ons verharden door kunstmuren op te zetten en proberen onzichtbaar te zijn om nog enigszins (schijn)veilig te voelen. Het komt er op neer dat we voortdurend alert moeten zijn om bedreigende situaties het hoofd te kunnen bieden. We raken zo moe van het bevechten dat er nog maar een verlangen overblijft: thuis komen.

Echte rust en veiligheid kunnen we beleven door ons huis weer in eigendom te nemen, er een thuis van te maken.

I.t.t. een materieel huis hoeven we ons metaforisch huis niet te schilderen of te verbouwen om het van onszelf te maken. Ons metaforisch huis was al ons eigendom en onze unieke vormen en kleuren zijn al in oorsprong aanwezig! We hoeven het  'alleen maar' schoon te maken en te ruimen, zodat onze uniciteit weer naar voren kan komen. Door onze eigen ruimte vrij te maken en kleuren terug te vinden kunnen we weer voelen wie we in de kern zijn. Ons huis wordt weer een plek waar we ons in zachtheid en kracht veilig kunnen voelen. Onze natuurlijke bescherming (huid) kan weer ademen en werken. Een plek waar we kunnen dansen en spelen, lachen en huilen, werken en terugtrekken. Waar we ons weer kunnen verbinden met het leven en de ander. 

Ik heb al heel wat huizen helpen schoonmaken in mijn leven en als therapeut is het mijn kwaliteit mensen bij te staan die dit proces aan willen gaan.

Zoals het gaat met een grote schoonmaak, weet je vaak niet waar en hoe je moet beginnen, welke schoonmaakmiddelen het beste zijn en waar je de moed vandaan haalt die kamers te openen en de inhoud onder ogen te zien ( we kunnen pas iets loslaten als we het eerst  'in handen hebben gehad' )

Mijn ervaring en kwaliteiten kunnen je helpen structuur aan te brengen en stapje voor stapje het werk te doen in jouw tempo en wensen.  Daar waar nodig, help ik je inzicht verkrijgen in 'huizenbouw' en sta ik naast je, en zeker achter je, waar je een steuntje kunt gebruiken.  

Van alle methodes (zeg maar schoonmaakmiddelen) waar ik in ben geschoold   voel ik me nu het meeste thuis bij het Kijken naar wat IS - onder ogen zien wat er is, zonder oordeel, zonder dat er iets hoeft te veranderen . (want dat moet toch altijd!?)                                            Vrij van oordeel en dwang kunnen we liefde ervaren......................... en liefde verandert alles.

© 2007 Praktijk Anne Smal - alle rechten voorbehouden